#ManuInSF: besties on the road!

Daar ben ik dan eindelijk weer met een update. Op dit moment ben ik lekker 4 weken lang vakantie aan het vieren, dus ik had/heb helaas weinig tijd om te schrijven aangezien we een druk programma hebben. Lees gauw verder over mijn geweldige roadtrip die ik in juni deed met m’n vriendin Janet!

Die zondag was het dan eindelijk zover, het avontuur zou beginnen waar we al maanden over aan het fantaseren waren: de roadtrip met Janet! Die dag kwam Janet rond een uur of 12 aan en dan zou gelijk onze roadtrip beginnen. We zouden de auto ophalen bij het vliegveld en dan gelijk richting Yosemite rijden waar we 2 nachten zouden verblijven en dan nog 2 nachten in Seaside, vlakbij het bekende Monterey Bay. 

Die zondagochtend deed ik nog de laatste dingetjes voordat ik met de BART trein richting het vliegveld van San Francisco vertrok om Janet op te wachten. Ik was ietsjes later dan gepland, maar Janet moest nog op haar koffers wachten waardoor ik mooi nog net op tijd op haar kon wachten bij de internationale gate. Terwijl ik daar stond werd ik toch wat zenuwachtig aangezien ik haar natuurlijk al 5 maanden niet gezien had. Er liepen al flink wat mensen door de deuren, maar Janet nog niet. Toen ik eigenlijk al niet meer heel erg aan het opletten was, maar meer naar mijn telefoon aan het staren was, zag ik opeens haar bekende gezicht. Een vlaag van herkenning en kriebels gingen door mijn lijf heen en we begonnen allebei luidkeels te lachen. Het was fijn om haar weer te knuffelen en om haar weer te zien! Met waterige ogen keken we elkaar aan en moesten we weer lachen omdat het zo raar was om elkaar weer te zien. We begonnen gelijk als vanouds weer te kletsen over vanalles en nog wat toen we naar de autoverhuur liepen. Met de airport shuttle kwamen bij de autverhuur van Alamo. Na al het papierwerk geregeld te hebben gingen we naar de juiste verdieping van Alamo waar we uit een rij “medium sized cars” een auto mochten uitzoeken. Janet en ik kenden beiden dit systeem nog niet, maar het was tof om een eigen auto uit te mogen kiezen! Er stonden wat (familie)bussen en wat toffe auto’s (die we graag hadden uitgekozen), maar in de meeste toffe auto’s zaten al mensen. Helemaal aan het eind zagen we een mooie auto. Iedereen was bezig met auto’s uitkiezen, dus we moesten snel zijn. Twee andere meisjes waren tussen twee auto’s aan het kiezen en wij hebben uiteindelijk de auto genomen die zij niet namen. Een mooie rode Hyundai ElantraHet leek ons wel handig om voor een opvallende kleur te gaan, zodat we hem makkelijk zouden herkennen.

Janet en ik hadden beiden wel trek gekregen en waren in voor een pedicure, dus we besloten om aan de andere kant van de baai naar een winkelcentrum te gaan om daar wat te eten en te relaxen. We gingen naar een mall in Pleasanton wat ongeveer een uurtje rijden was. Janet moest natuurlijk nog even wennen aan de auto en aan het rijden in Amerika, maar het ging haar goed af en de reis ging best snel aangezien we natuurlijk genoeg bij te kletsen hadden. Eenmaal bij het winkelcentrum aangekomen, besloten we koffie en een broodje bij de Starbucks te halen, aangezien dit tenminste bekend was en we gewoon voor een snelle hap wilden gaan. Na even gezeten te hebben, zijn we doorgelopen naar een pedicure salon, want daar waren onze voetjes echt wel aan toe! We hebben daar lekker in massagestoelen gezeten terwijl onze voeten een beurt kregen en lekker werden gemasseerd. Volgens mij vonden de Aziatische vrouwen het wat apart dat wij nog steeds aan het kletsen waren tijdens de massage, maar we hadden ook zoveel om over te praten! Het was wel echt heerlijk ontspannend en de perfecte manier om te beginnen aan onze roadtrip. Het was inmiddels al een uur of drie, dus na de pedicure was het tijd om richting Oakhurst te gaan.

We verbleven die aankomende twee nachten in Oakhurst, een gezellig plaatsje dat ongeveer 30 minuten vanaf de hoofdingang van Yosemite gelegen is. We zouden overnachten in een Airbnb woning, namelijk een leuk houten huisje ergens afgelegen op een berg. We moesten vanaf Pleasanton nog een behoorlijk eind rijden (zo’n 4 uur), maar dat was geen punt aangezien Janet en ik nog steeds nonstop aan het kletsen waren. Rond half 9 kwamen we aan bij het huisje, waar het echt heerlijk rustig was. We ontmoetten onze hosts die in een huisje even verderop woonden en hun twee lieve honden, Elly & Eli. Traci, één van de hosts, leidde ons rond in het huisje en gaf onze goede tips over Yosemite en welke hiking trails aanraders waren. Die dag ervoor was Obama in Yosemite geweest, hij was met zijn familie een dagje in Yosemite gaan hiken ten ere van het 100 jaar jubileum van de nationale parken. Traci’s zoon is een ranger en hij had met Obama gesproken (op 1 meter afstand) en hem de mist trail aangeraden. Die moesten we volgens haar dan ook zeker doen!

Janet was natuurlijk behoorlijk moe en had last van een jetlag, dus na gauw iets gegeten te hebben (wat we vlug bij de supermarkt gehaald hadden) ging zij dan ook gelijk slapen. Ik was natuurlijk nog niet moe dus ik heb fijn wat afleveringen van Orange is the new black gekeken totdat ik moe genoeg was om te gaan slapen.

Klaar voor onze roadtrip!

Klaar voor onze roadtrip!

#ManuInSF

Wachten op Janet bij de aankomsthal!

#ManuInSF

Onze roadtrip car!

#ManuInSF

Verliefd op de honden van de eigenaren van de Airbnb: Eli and Elly!

Die nacht hebben Janet en ik beiden ontzettend slecht geslapen, het was namelijk loei heet in het huisje. Die dag was het dertig graden geweest en het huisje was behoorlijk opgewarmd. Ondanks dat het buiten al lekker afgekoeld was, was het binnen nog hartstikke heet. We hebben alle ramen opengezet en een ventilator aangezet, maar het mocht allemaal niet deren… Janet en ik hadden het harstikke warm, maar er waren ook nog eens ontzettend veel muggen, waardoor ik tot mijn neus onder de deken lag. Wat heb ik ontzettend liggen zweten in dat bed zeg.. Maar ja, liever warm dan gestoken te worden. Die nacht hebben Janet en ik beiden dan ook maximaal drie uurtjes kunnen pakken omdat het gewoon veel te heet was. De volgende ochtend bespraken we gelijk een game plan om het die avond anders aan te pakken.

Na een lekker ontbijtje vertrokken we naar Yosemite National Park wat maar een half uurtje rijden zou zijn. De navigatie was niet helemaal goed ingesteld, waardoor we nogal omreden, maar gelukkig reden we al gauw het welbekende park binnen. Na betaald te hebben bij de hoofdingang reden we nog een uur door voordat we echt bij bekende plekken in Yosemite Valley kwamen. De weg er naartoe was al prachtig met onbeschrijflijk mooie natuur. Af en toe probeerden Janet en ik dan ook te stoppen om wat foto’s te maken. Helaas was het erg druk, waardoor stoppen langs de weg moeilijk was. In Yosemite National Park zijn alleen éénrichtingswegen en wordt op het laatste moment pas de afslag aangegeven. Dit was ontzettend irritant, maar gelukkig konden we de navigatie gebruiken om ons te navigeren naar de trail die we wilden gaan doen. De wegen en afritten zijn echt heel slecht aangegeven in Yosemite, dus we reden al een paar keer verkeerd. We gingen eerst even bij the Majestic (Ahwahnee) hotel kijken, wat het bekende vijfsterren hotel van Yosemite is. De ouders van Janet hebben er een aantal jaren terug ook overnacht, dus Janet en ik waren wel benieuwd hoe dat hotel eruit zag. Wij vonden het, net als Janets ouders, behoorlijk tegenvallen. Natuurlijk lag het hotel mooi gelegen, maar er was bijna geen plek buiten om lekker buiten te zitten en van de natuur te genieten. Dat vonden wij nogal raar op zo’n mooie plek. Het hotel zelf is hartstikke oud en karakteristiek ingericht. Op zich is het allemaal wel mooi en oud, maar helemaal niet luxe voor een vijfsterren hotel en soms een beetje viezig doordat het allemaal zo oud was. Na dit bekende hotel te hebben gezien, zijn we op zoek gegaan naar een parkeerplek om vanuit daar te gaan hiken. Godzijdank hadden we zo een plekje gevonden, ondanks dat het allemaal zo slecht aangegeven staat in Yosemite. Janet en ik wilden graag de mirror lake trail gaan doen, dit klonk wel als een mooie trail. Vanuit de parkeerplaats kun je met shuttlebussen naar de verschillende trails gaan, dus met de bus gingen we naar deze trail. Deze trail was niet zo heel erg lang, volgens mij 3 of 4 mile en bracht ons bij het “mirror lake”. We hebben ons prima vermaakt op de trail en weer eindeloos gekletst, maar het mirror lake viel ons behoorlijk tegen! Het was niet zo mooi als wij hadden verwacht en het zag er een beetje moedeloos en armoedzaaierig uit met veel afgebroken takken en viezige kleuren. We konden in ieder geval niet de weerspiegeling van de berg in het meer zien, wat het boekje van Yosemite ons beloofde… Een beetje een teleurstelling dus, maar goed het was een leuke trail.

Het was die dag erg warm, zo’n 30 graden dus Janet en ik probeerden veel water te drinken. Na de hiking trail zijn we met de auto nog rondgereden door het park, waarbij we op de terugweg bijvoorbeeld nog langs Yosemite Falls en El Capitan kwamen. El Capitan is de welbekende berg die door Apple ook gebruikt wordt voor hun OS X (zowel naam als een foto van de berg). Onderweg zijn we meerdere keren gestopt om foto’s te maken en na El Capitan te hebben gezien, zijn we weer richting ons huisje in Oakhurst gereden. We wilden eigenlijk nog graag naar het Sequoia gedeelte van Yosemite, maar daar konden we helaas niet komen want de weg was afgezet. Die weg zou pas weer opengaan in de lente van 2017, dus daar konden we helaas niet naartoe. Belachelijk trouwens dat dit gedeelte van het park dan zo lang dicht is… Daar kan ik dus straks ook niet met mijn ouders naartoe! πŸ™
Het was erg warm die dag en we hadden geen zin om te koken, dus bij de supermarkt kochten we wat broodjes en wat lekkers om die avond te eten. Die avond hebben we nog lekker even buiten gezeten terwijl het lekker afkoelde, hebben we weer gekletst en hebben we weer met de lieve honden geknuffeld. Rond een uur of 10 ging Janet weer naar bed, want zij voelde de jetlag nog wel redelijk en heb ik nog weer wat series gekeken voordat ik ging slapen. We hebben een super leuke dag gehad in Yosemite, maar ik vind persoonlijk Lake Tahoe mooier. In Tahoe kun je naar mijn idee meer doen en heb je mooier uitzicht dan in Yosemite, maar dat is mijn persoonlijke mening. Desalniettemin, is Yosemite echt een nationaal park dat je in Amerika gezien moet hebben!

Die nacht was het flink wat kouder in het huisje waardoor Janet en ik beiden wel redelijk geslapen hebben. De volgende dag stonden we op tijd op en was het tijd om de koffers weer in te pakken, want we zouden naar Monterey Bay vertrekken! We pakten de koffers in en stapten in de auto, maar de auto deed het niet meer… Nee he! We dachten gelijk dat we last hadden van slecht karma, want de medewerker van de autoverhuur had Janet twee keer nadrukkelijk gevraagd of we niet de extra verzekering wilden hebben voor pech op de weg… Dat vonden we natuurlijk onzin, maar nu dachten we wel anders.. Al snel kwamen we erachter dat de accu leeg was, aangezien we de lichten aan hadden laten staan. Janet en ik zijn beiden gewend dat de auto piept wanneer de lichten nog aan staan, maar dat deed ie helaas dus niet. Shit… Gelukkig zagen we dat de dochter van Traci nog thuis was, dus klopten we aan bij hun huis om te vragen voor startkabels. Zij heeft een baby (Lucas) en liep met de baby op haar arm naar buiten om ons te helpen. Gelukkig had zij al een keer eerder de auto gestart met startkabels, dus zij wist wel hoe het moest. Dus terwijl zij met de startkabels aan de gang ging, hield ik de baby vast (zie je het al voor je, ik met een baby haha). Gelukkig was het allemaal zo gefixt, want ik begon al snel een lamme arm te krijgen van Lucas. Wat zijn baby’s toch zwaar! Na haar hartelijk bedankt te hebben, konden we de weg weer op richting Monterey Bay! 

El Capitan daar links!

El Capitan daar links!

Here we are!

Here we are!

Janet en ik in Yosemite!

Janet en ik in Yosemite!

Het was weer flink een stuk rijden naar Monterey, namelijk zo’n 3 tot 4 uur. Voor mijn gevoel vloog de reis om, want Janet en ik waren weer volop aan het kletsen over vanalles en nog wat, dus vervelend was de reis zeker niet. Een echte roadtrip dus! πŸ™‚ Voor de aankomende twee nachten hadden we een Airbnb geboekt in Seaside, wat te noorden ligt van Monterey. Toen we daar aankwamen, kwamen we erachter dat er vooral veel Mexicanen in Seaside wonen. Geen probleem natuurlijk, maar wel bijzonder om meer borden in het Spaans te zien dan in het Engels. We kwamen rond twee uur aan in Seaside bij onze Airbnb. Aan de kust is het een stuk duurder, dus we hadden dit keer geen huis voor ons alleen, maar een privé kamer in een groot huis. In dit huis woont een gezinnetje dat meerdere kamers verhuurt. Ze opereren als een soort bed & breakfast, want er zat ook ontbijt bij de overnachting. Het huis was prachtig en echt “Amerikaans”. We hadden een prachtige kamer met uitzicht op zee en een lekker groot bed. Janet en ik hadden alleen allebei verkeerd de beschrijving van de Airbnb gelezen, want we hadden helaas geen eigen badkamer. Deze moesten we delen met de overige gasten. Dit was niet zo’n probleem voor twee nachten, maar dit hadden we liever anders gezien…

Janet en ik waren allebei wel hongerig, dus we stapten de auto weer in richting Monterey om ergens te gaan eten. Aangezien we niet genoeg geduld hadden om via Yelp een uniek restaurantje op te zoeken, hebben we lekker een broodje gegeten bij fastfood keten Subway. Heerlijk! Met een goedgevulde maag gingen we richting de kust van Monterey om daar even aan het water te zitten en foto’s te maken. Het was hier prachtig! Vanaf de kust kon je zee otters en zeehonden in het water zien zwemmen. De zee otters lagen op hun rug in het water en waren schelpen aan het openmaken om zo aan eten te komen. De zeehonden lagen lekker op een steen te zonnen. Echt ontzettend leuk om te zien! Er waren ook veel mensen aan het kajakken wat ontzettend gaaf was, want deze mensen konden gewoon tussen de zee otters door kajakken! Janet en ik stonden hier een tijdje naar te kijken totdat Janet opeens zei: “Zullen wij ook gaan kajakken?” Ik zo: “Ja leuk! Wanneer wil je dat doen?” Janet: “Nu!” Daar had ik eigenlijk niks tegen in te brengen, alleen dat het al half 5 was en we dan niet lang konden kajakken, dus we gingen spontaan kajakken! πŸ™‚

Screen Shot 2016-07-15 at 19

Monterey Bay. Het water is prachtig helder!

We gingen naar de eerste beste kajakverhuur, maar die gingen om 5 uur al sluiten. Pech! Hij wilde ons wel graag helpen, want hun verhuurbedrijf had nog een locatie 500 meter verderop. Na het papierwerk te hebben geregeld bij dat bedrijf, en nog wat extra geld in de parkeermeter te hebben gegooid, gingen we richting de andere verhuurlocatie. Hier kregen we nog wat simpele tips over hoe je moest kajakken, kregen we een waterproof tasje mee en een jas aan, aangezien het toch best nog wel koud was op zee. Die locatie was tot 8 uur open, maar Janet en ik hadden de intentie om maar een uurtje te gaan kajakken, dus dit was geen probleem. De meneer van de kajakverhuur hielp ons het water op (we zaten in zo’n duo kajak waar je met z’n tweeën in kan) en daar gingen we dan! Er werd ons verteld dat we ongeveer op 3 meter afstand van de zee otters moesten blijven omdat we hen niet mochten storen. Dat begrepen we natuurlijk wel. Wel werd er gezegd, dat ze ook vrijwillig naar je toe konden komen en dat je dan natuurlijk gewoon mocht blijven zitten waar je zat. De zee otters zaten allemaal best wel dicht bij de kust, aangezien ze graag in de waterplanten “hangen” zodat ze niet al te veel moeite hoeven te doen om lekker te blijven drijven. Janet en ik vonden deze planten juist alleen maar vervelend, want hierdoor konden wij wat lastiger kajakken. Het was voor ons beiden best een tijdje geleden dat we gekajakt hadden, dus het duurde een paar minuutjes voordat we het weer onder de knie hadden. Niet dat we er goed in waren, maar het ging best oké.

De instructeurs van de kajakverhuur hadden ons een route laten zien die we konden afleggen, dus we begonnen maar te peddelen richting deze route. Onderweg zagen we af en toe wat zee otters die we op de foto probeerden vast te leggen, maar ze waren helaas te ver weg. Het was wel heel bijzonder om zo tussen de zee otters te mogen varen! Aan het einde van de kust moest je het hoekje om, om bij een mooi strand te komen waar zeehonden met hun baby’s lagen. Hier wilden we allebei dolgraag naartoe maar er waren flinke golven bij deze hoek en Janet en ik waren er beiden niet erg gerust op dat dit goed zou gaan. Terwijl we op een plek aan het dobberen waren, vaarden we iets af richting zee waardoor we achter de zee planten kwamen. Opeens wees Janet naar iets wat verderop (ongeveer 15 m verderop) aan het plensen was in het water. Het leek op een zijvin maar we wisten niet wat het was. Janet wilde graag weten wat het was, maar ik was niet zo gretig. Ik ben als de DOOD voor haaien, dus als het ook maar iets in de buurt komt van een haai dan ben ik al bang. Vroeger (oké soms nog steeds wel een beetje πŸ˜‰ ) was ik altijd bang als ik als enige nog in het zwembad was en het zwembad uit klom via het trappetje, dat de schaduw in het zwembad dan een haai was die me zou grijpen… Ik kan dus wel concluderen dat haaien toch wel één van mijn grootste nachtmerries zijn en dat ik dus absoluut niet graag in de buurt ben van deze beesten. Maar goed, Janet wilde nog even blijven kijken om zeker te weten wat het was: “Nee nog even blijven kijken, ik wil zien wat het is!” Ik wilde helemaal niet wachten en ik kon haar wel met de peddel voor haar hoofd slaan, maar ik durfde niet, want ik durfde geen beweging te maken uit angst dat de “haai?” ons zou zien. Het was duidelijk een zijvin, maar allebei konden we nog niet goed uitmaken wat het was. Janet had al vele dolfijnen gezien in haar leven en kon me toch wel met zekerheid vertellen dat de vin van een dolfijn er niet zo uitzag. We bleven kijken en toen was de zijvin opeens weg! Toen kwam er een golf en door de golf werd het water verlicht waardoor we heel duidelijk konden zien dat het een haai was, hij was namelijk gedraaid waardoor we het silhouet konden uittekenen. Een koude rilling ging over mijn rug, ik werd licht in mijn hoofd en beelden flitsten door mijn hoofd. EEN HAAI! EEN FREAKING HAAI!!!!!!!!!!! Janet vol ongeloof: “Zag je dat?!” Ik kon alleen maar denken: peddelen en weg hier. PEDDELEN EN WEG HIER! Ik kon alleen maar tegen Janet schreeuwen dat we weg moesten en als een profesionneel roei team zijn we weggesjeesd. Ik wist niet dat ik zo hard kon peddelen!! Zo blijkt maar weer dat je meer kan dan je denkt in risicovolle situaties. De hele weg kon ik alleen maar schreeuwen tegen Janet (sorry nogmaals Janet ;)). Ik zat namelijk achter in de boot en ik zag al helemaal voor me hoe die haai met één beuk de boot omgooide en mij dan als diner zou hebben… Een hele eind verderop durfden we pas weer te stoppen en kwamen we weer op adem. We zaten allebei te shaken en wisten niet wat we net hadden gezien. Dit was duidelijk een haai van ongeveer 2 à 3 meter lang!

Terwijl we daar op adem kwamen en elkaar aan het geruststellen waren (Janet eerder mij dan ik haar) kwam er opeens een otter naast ons opgedoken met een baby op haar buikje. Zij was aan het klappen om de schelp tussen haar pootjes kapot te krijgen. Zij was ongeveer 3 meter van ons vandaan, maar zij dreef uit zichzelf naar ons toe waardoor zij ongeveer op een meter van ons verwijderd was. Zo schattig! Helaas kon ik er niet echt van genieten na de hele haai ervaring, maar bijzonder was het wel! Op een gegeven moment waren we wat te dichtbij waardoor de moeder zee otter naar ons blèrde (wat te cute was) waardoor we maar snel verder gingen varen.

We kwamen nog een andere kajakker tegen toen we weer richting de opstapplaats gingen. Zij zag er professioneel uit, want ze had alle kajakspullen van haarzelf. We deden ons verhaal en zei vertelde doodleuk dat er hier inderdaad allerlei soorten haaien rondzwemmen. Ik ben ook naïef geweest, want ik wist helemaal niet dat er hier haaien waren, maar als ik het had geweten danwas ik nooit gaan kajakken! Ik vind het nog vreemd dat ze dat niet hebben aangegeven bij de kajakverhuur. Ze vertelde ook dat de haaien steeds aggressiever worden en nu (naast peddleboarders) ook kajakkers aanvallen. We bedankten haar voor haar informatie en vertelden haar waar ze vooral niet moest komen in verband met de haai. Voor ons was de lol er wel echt af, ook al waren we pas 45 minuten bezig. We besloten om maar te stoppen. Er waren ontzettend hoge golven dus we waren bang dat we bij het strandje waar we eruit moesten, om zouden vallen. We hebben toen echt team work afgeleverd en zijn toen als een professioneel roeiteam in één rechte lijn op volle snelleheid het strand opgevaren. Yes! Veilig en wel aan land! Op het strand stonden we beiden nog te shaken….

Bij de kajakverhuur aangekomen deden we ons verhaal. De instructeurs hadden zelf nog nooit een haai gezien en waren hier in Monterey Bay opgegroeid, dus ze waren wat skeptisch of we wel echt een haai hadden gezien. Na wat over en weer wat vragen gesteld te hebben, begonnen ze ons te geloven en waren ze eerder jaloers dat wij een haai hadden gezien! Ik kon ze toen wel wat aandoen, want ik had het op dat moment liever niet gezien. Hoe konden ze nou jaloers zijn?!?

Janet en ik hebben daarna nog opgezocht op internet wat voor haai het was en we wisten het eigenlijk wel zeker. Het was geen hamerhaai, het was geen dolfijn, het was de enige echte mensenhaai… the great white shark. De witte haai dus, jeweetwel, die ene die dus mensen eet. De witte haai wordt ongeveer 4 a 5 meter groot, dus wij hebben een baby haai gezien. Deze vallen meestal geen mensen aan, maar ja je weet het maar nooit.. Ook zagen we nieuwsberichten dat er 18 mei (een aantal weken voor onze kajak tocht) nog witte haaien waren gespot voor de kust van Monterey Bay… En we kwamen erachter dat haaien inderdaad gewoon stil in zee kunnen liggen (net als de haai die wij gezien hadden)..

Na deze dag vol adrenaline vonden we dat we wel een lekkere maaltijd hadden verdiend. Dankzij Yelp vonden we een pareltje van een Italiaans restaurant in Seaside waar we voor weinig geld lekker gegeten hebben. Toen we thuis kwamen was het alweer 9 uur en we waren beiden bekaf van deze ervaring. Wat een dag vol adrenaline!! Die dag erna zou weer een dag vol adrenaline worden, want dan zouden we gaan skydiven..

Screen Shot 2016-07-15 at 19

Hier vond ik het kajakken nog leuk haha.

De volgende dag voelde Janet zich niet al te lekker en leek het ons beiden geen goed plan dat ze dan ging skydiven. Heel jammer, maar ze voelde zich echt beroerd dus dan is het geen goed plan om vanaf 18,000 feet een vliegtuig uit te springen. Gelukkig had Janet al vaker parachute gesprongen, maar voor mij was het de eerste keer. Ik wilde heel graag nog een keer skydiven en wat is er nou beter om dit te doen in Californië? Op het vliegveld van Marina (vlakbij Monterey Bay) zou ik een tandemsprong gaan doen vanaf 18,000 feet. De hoogste skydive sprong die je kunt doen (dat het menselijk lichaam toelaat). Dus vanaf 5,5 km hoogte zou ik uit een vliegtuig gaan springen en een vrije val maken van 90 seconden!!! Anderhalve minuut. Val ik dan. Sommige liedjes duren 1,5 minuut. Soms zijn de reclames op Net 5 maar 1,5 minuut (als je mazzel hebt). 90 seconden vrij val! Ik had er ontzettend veel zin in en ik had gezonde kriebels. Janet en ik zaten te wachten in de loods nadat ik een contract had ondertekend waarin stond dat ik (of mijn ouders) vliegveld Marina niet kon aanklagen als ik dood zou gaan. De Amerikanen zijn natuurlijk hartstikke bang dat je ze aanklaagt, dus ik heb ongeveer 20 dingen moeten onderteken waar meerdere malen wordt vermeld dat ik dood zou kunnen gaan en dat ik met dit risico dus akkoord ga. Nou lekker dan he!

Na een uurtje kwamen de ervaren mensen die weet ik niet hoeveel jumps op hun naam hebben staan, en gingen ze de parachutes vouwen en alles gereedmaken voor de sprong. Janet en ik waren de mensen aan het scannen en er zat één vrouw bij. Ik zei: “Als ik maar niet met haar moet!” Ik weet niet wat het is, maar ik voel me bij een man dan toch veiliger… Je raadt het natuurlijk al. Karma. Ik moest met die mevrouw. Geen punt bleek later, want ze was hartstikke ervaren en aardig en heeft het uitstekend gedaan, want ik leef nog! πŸ™‚ Na een korte instructie en mij in een harnas te hebben gehezen, waren we eigenlijk al klaar en kon ik het vliegtuig in! Het was alleen al tof om in zo’n klein vliegtuigje te zitten met z’n allen, terwijl we naar de 18,000 feet klommen. We hadden een prachtig uitzicht op de zee en op het vliegveld en ik bedacht me hoeveel mazzel ik had dat ik hier een parachutesprong mocht maken. Na een paar minuten waren we al op de juiste hoogte en sprongen de mensen één voor één het vliegtuig uit. Ik was één van de laatsten en ik moest bijna lachen om het feit dat iedereen er zo uit viel. Het was zo’n grappig gezicht! Toen was ik aan de beurt. Het is ontzettend snel gegaan, maar wat was het gaaf!!! Het was heerlijk om zo te vallen en ik was geen seconde bang. Ik heb anderhalve minuut gegild van enthousiasme en mijn tandempartner was verbaasd dat ze me kon horen en dat ik zo lang aan het gillen was, want normaal hoort ze niemand gillen. Jaaaa, ik kan heel hard gillen ;)! Anderhalve minuut was dan ook echt lang, maar eigenlijk ook veel te kort. Nadat de parachute was getrokken, mocht ik nog “sturen” met de parachute en dat was wel grappig. Eenmaal weer met beide voeten op de grond te staan vroeg ik of ik nog een keertje mocht, maar dat mocht helaas niet.. πŸ˜‰ Janet stond al op mij te wachten en na mijn certificaat en videobeelden te hebben ontvangen, gingen Janet en ik weer richting Monterey. Daar hebben we even rondgelopen en zijn we op zoek gegaan naar een restaurant om wat te eten. We zouden die avond namelijk naar de film gaan! Naar Finding Dory, dus we bleven nog in Monterey. We gingen eten bij Coco’s, een fast food restaurant. Eenmaal binnen werd er ons gevraagd of we ook het breakfast menu wilden zien. De vrouw keek ons dood serieus aan dus het was schijnbaar niet als grapje bedoeld om dat om 18 uur ’s avonds te vragen… Janet en ik bedankten vriendelijk en gingen aan een tafeltje zitten. We hebben ons rot gelachen daar, want het was zo’n bizar restaurant! Er zaten alleen maar weirdo’s in dat restaurant en op de kaart stonden bijna alleen maar gerechten van 8oo calorieën of meer. Janet en ik hebben maar een salade gedeeld en flat bread, want no way dat we ons gingen wagen aan burger van 1000 calorieën! Dat is de helft van wat een vrouw nodig heeft qua calorieën inname dus daar bedanken we voor. Na eigenlijk best lekker te hebben gegeten (tot onze verbazing) reden we naar de bioscoop voor de film. Het was echt een superleuke film en wij hebben met z’n tweetjes heel veel gelachen. Het is echt een leuke film en zeker een aanrader voor iedereen die Finding Nemo ook geweldig vond! πŸ™‚

Na de film zijn we weer terug gegaan naar onze Airbnb waar we nog even hebben gekletst voordat we weer gingen slapen.

Be careful what you wish for.. Ready for takeoff!

Be careful what you wish for.. Ready for takeoff!

Ik had er zin in!

Ik had er zin in!

Nee joh, ik vind er niks aan!

Nee joh, ik vond er niks aan!

En na 90 seconden was het dan alweer voorbij.. Tijd om de parachute te openen!

En na 90 seconden was het dan alweer voorbij.. Tijd om de parachute te openen!

De volgende dag was het donderdag en de laatste dag van onze roadtrip. Die vrijdag, zaterdag en zondag zou ik namelijk moeten werken op een evenement van Kuli Kuli, dus donderdagavond moest ik weer thuis zijn. Janet had mijn foto’s gezien van the Big Sur waar ik samen met Maud en Selby in april was geweest en wilde toch ook graag dit mooie plekje zien. Na een lekker ontbijt zijn we dan ook in een uurtje naar het Julia Pfeiffer Burn State Park in the Big Sur gereden. Het was weer zo geweldig als ik me kon herinneren van de vorige keer. Janet was ook verrast van de schoonheid van het park en vond de weg naar het park toe al geweldig. De highway 1 is dan ook geweldig om te rijden en dé tip voor het ultieme roadtrip gevoel! Playlist aan en gaan πŸ™‚ Hier hebben we natuurlijk weer lekker veel foto’s gemaakt! Daarna was het weer tijd om naar Oakland terug te gaan, dat was namelijk nog zo’n 4 uur rijden vanaf the Big Sur... De rit was zo om gelukkig, want na een korte Starbucks stop en heel wat geklets ben je er zo. Helaas hebben we het laatste stukje nog wel een uurtje in de file gestaan, maar toen zagen we eindelijk Oakland. Na eerst bij het verkeerde hotel te hebben gestaan (wat is dat toch met mij hier in Amerika?!) kwamen we dan eindelijk aan bij het goede Marriott hotel in Emeryville. Janet en ik waren allebei moe en hongerig, dus na onze spullen te hebben gedropt, zijn we in het winkelcentrum naast het hotel wat gaan eten. Er was helaas alleen maar fast food te vinden, dus we hebben een kleffe hamburger gegeten waar we gelijk daarna al gelijk spijt van hadden… πŸ™ Daarna was het tijd voor mij om weer naar Piedmont te gaan om de laatste dingetjes te regelen voor het werk dat weekend. Ik nam afscheid van Janet nadat ze me had afgezet en deed de laatste dingetjes voordat ik weer naar bed ging.

Elke dag had ik natuurlijk deze armbandjes om die ik heb gekregen van Janet voor deze roadtrip!

Elke dag had ik natuurlijk deze armbandjes om die ik heb gekregen van Janet voor deze roadtrip!

Same shirt, same location, different friend!

Same shirt, same location, different friend!

Janet en ik samen op deze mooie plek in Californië.

Janet en ik samen op deze mooie plek in Californië.

Wauw, wat een ontzettende gave roadtrip heb ik mogen doen met Janet. Het was echt een onvergetelijke ervaring en we hebben zoveel gezien en gedaan! Veel onverwachte dingen gedaan en gezien en onze vriendschap is nog meer gegroeid. Dit gaan we zeker vaker doen! πŸ™‚ En ja, ik kan nu toch echt zeggen dat ik blij ben dat ik de haai heb gezien, want hé wie kan dat nog meer zeggen? En bovendien is het een sterk verhaal voor op feestjes. Heb ik er weer een leuke party trick bij! πŸ˜‰

Ik ben ondertussen ook de laatste update aan het typen over mijn laatste 1,5 week van mijn stage. Die kun je dus ook snel verwachten!

Wil je op de hoogte blijven waar ik ben in Amerika en hoe mijn vakantie is? 

Volg me dan op Instagram of via mijn speciale hashtag #ManuInSF

Love,

Manuela

Germaine

II Digital Nomad II Virtual PR agent II Social Influencer II Specialized in influencer marketing II Loves to travel and meet new people ll For collaborations, send me an e-mail!

More Posts

Follow Me:
TwitterFacebookLinkedIn

  1. Carolien says:

    Ja hoor,alwéér een prachtig verhaal. Een serieuze haai gespot, een otter met baby op haar buik én skydiven, wat wil een mens nog meer????????????????. Nu lekker relaxen met Hedwich en Jelle en nog meer bijzondere ervaringen opdoen, Manuela you are one lucky lady????. Veel plezier en tot snel

    Mike en Carolien

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>