#ManuInSF: addicted to hiking

Na het weekend van Tahoe had ik even niets bijzonders gepland, maar er kwamen weer leuke dingen spontaan op mijn pad. Nieuwsgierig naar wat ik heb gedaan? Lees dan gauw verder!

De week na Lake Tahoe ging best snel voorbij, aangezien ik drukke dagen had waarbij ik naar mijn stage ging en ’s avonds aan mijn onderzoek werkte. Ik was dan ook erg blij toen het eindelijk vrijdag was! Die avond heb ik gezellig met Paula buiten gezeten, aangezien het heerlijk weer was, onder het genot van een wijntje. We hebben gekletst over het leven en als avond eten hadden we wat kaas op toast (ik hou van kaas!!), mijn idee van een perfecte avond. Later die avond keek ik nog een film in bed en daarna ging ik slapen, perfecte vrijdagavond! 🙂

Die zaterdagochtend stond ik weer vroeg op, want Paula en ik verlieten om 9 uur het huis om naar de flea market (vlooienmarkt) op Treasure Island te gaan. Treasure Island is het eilandje tussen Oakland en San Francisco en geeft je een prachtig uitzicht op de skyline van San Francisco. De flea market is om de twee weken. Paula had afgesproken met twee vriendinnen, maar ze vroeg mij mee dus dat was lief van haar. Bij de markt aangekomen, hebben we even gewacht op haar vriendinnen en toen gingen we de markt op. We spraken af met haar vriendinnen dat we ieder onze weg zouden gaan en later elkaar wel weer zouden ontmoeten. Paula en ik gingen samen op pad. De markt was leuk! Er waren wat kraampjes met interieurspullen (helaas kon ik niks kopen, alles was te groot natuurlijk), eetkraampjes en een boel kraampjes met sieraden of kleding. Zo kocht Paula wat Hawaï t-shirts voor Frank voor zijn verjaardag (en god wat waren ze lelijk) en nam ze nog wat specerijen en granola mee. We waren er al snel klaar mee en gingen voor lunchtijd naar de food trucks. We besloten om rond 11 uur al te gaan eten, om de menigte voor te zijn. Paula ging voor een crab sandwich en ik ging voor roti with Chicken Tikka Masala. We hadden een picknick kleed mee, dus we gingen even verderop zitten met als uitzicht de skyline van San Francisco.. Now that’s what I call a perfect lunch!! 🙂 Het eten was heerlijk (ook al verslikte ik me bijna in a jalapeño peper, ik kan gewoon niet tegen pittig eten!) en we hebben wat gekletst en gegeten en daarna nog een tijdje in de zon gelegen. Rond een uur of 1 waren we er allebei klaar mee, dus toen zijn we weer richting huis gegaan, zonder dat we haar vriendinnen nog weer gezien hadden. Paula’s telefoon was namelijk leeg, dus we hadden geen idee waar ze waren, dus toen zijn we maar naar huis gegaan. Die middag heb ik nog lekker in het zonnetje gezeten met een goed boek en ’s avonds heb ik een film gekeken met een goed glas wijn. Het was fijn om weer even rustig aan te doen na de drukke weekenden die ik heb gehad!

#ManuInSF
In de auto naar de vlooienmarkt. Kijk het prachtige uitzicht op de skyline van San Francisco!
#ManuInSF
Roti Chicken Tikka Masala! (met jalapeño pepers)
#ManuInSF
Genieten in het zonnetje!

Op zondag wilde ik graag wat met Selby doen, aangezien ik haar al een tijdje niet had gezien, maar doordat ze wat van zich liet afweten, had ik met Soraiya afgesproken om te gaan hiken. Selby kon toen opeens wel afspreken, dus uiteindelijk zijn we met z’n drieën wezen hiken. Het zou die dag 30 graden worden, dus we besloten om al vroeg te gaan hiken. Rond tien uur hadden we afgesproken bij het BART station en we zouden die dag de Mount Dablio gaan beklimmen, de hoogste berg in the Bay Area. We waren wat slecht voorbereid (ik had geen water mee, dat moest ik nog kopen en we hadden geen lunch) en het was een warme dag, dus we besloten een hike van 6 mile te doen. Dat is niet helemaal naar de top, maar het was een goede hike. We zijn ongeveer 2,5 uur wezen hiken met een behoorlijke steile helling en we hebben flink wat af kunnen kletsen. Het was behoorlijk heet, dus ik was blij dat we niet de hele berg zouden beklimmen. Na de hike was het alweer 2 uur. Selby en ik wilde graag nog naar de top van Mount Diablo, dus we reden met Soraiya’s auto naar de top. Dit was nog een beste rit, ongeveer 30 minuten rijden, want men wat een behoorlijke berg was dit! Op de top was het schitterend! Wat minder warm, maar nog steeds bloedheet en er waren een boel vervelende beesten die me aan nijptangen (of hoe heten die beesten ook alweer?) deden denken. Ik moest iets bijzonders hebben gedaan of bijzonder hebben geroken, want ze kwamen steeds op mij zitten… Zelfs toen we weer naar beneden reden werd ik nog verrast met zo’n beest op me!!! Door die vervelende beesten zijn we niet lang op de top geweest, maar het was gaaf om er te zijn. Als het helder weer is, kun je de hele Bay Area zien en kun je zelfs San Francisco zien. Helaas was het niet al te helder, maar we konden nog redelijk ver kijken. Toen we weer terugreden, waren we allemaal behoorlijk hongerig, want het was alweer drie uur. We gingen lunchen in Walnut Creek, wat vlakbij Mount Diablo ligt en waar Soraiya geboren en opgegroeid is. Zij wist dus wel een goede lunchplek! We gingen eten bij een salade/sandwich bar en hebben daar gezellig even gezeten en wat gegeten. We waren alledrie behoorlijk uitgeblust, dus na de lunch gingen we weer op huis aan. Het was een prachtige dag en de hike was geweldig, maar ik was behoorlijk moe toen ik thuiskwam!

#ManuInSF
Ons uitzicht tijdens onze 6 mile hike op de Mount Diablo!
#ManuInSF
Het uitzicht vanaf de top van Mount Diablo op 3,848 feet. De hoogste berg in the Bay Area!

Die maandag was het Memorial Day, een vrije dag in Amerika. Op die dag herdenken de Amerikanen de militairen die om zijn gekomen in de oorlog en de militairen die nog steeds hun vaderland beschermen. Een soort 4 mei dus, alleen “vieren” de Amerikanen deze anders. De meeste Amerikanen weten namelijk niet eens meer waarom ze Memorial Day hebben of wat het inhoudt, ze zien het gewoon als een vrije dag. Dus geen twee minuten stilte of iets dergelijks, het meest “speciale” is dat ze parades houden in de stad. De Amerikanen zijn zelfs zo gek dat ze zeggen tegen elkaar: “Happy Memorial Day weekend!” Je kunt het ze eigenlijk ook niet kwalijk nemen, want zij zien dit als een extra lang weekend.. Zo had ik een bloggers meeting met een aantal bloggers en met Anne, mijn collega. Ik vroeg of je wel Happy Memorial Day kon zeggen of dat dat een belediging zou zijn. Die Amerikanen snapten niet waarom dat beledigend zouden zijn. Anne vroeg aan de bloggers of ze wisten waar Memorial Day voor stond. Twijfelend gaven ze beiden het goede antwoord, maar ik kon merken dat ze het eigenlijk niet wisten. Voor een land dat bekend staat om zijn patrotisme is het wel heel gek dat ze het eren van hun militairen niet zo heel nauw nemen.. Wel hebben ze ook een Veterans Day wat wel wat meer een gewaardeerde dag is, maar mijn collega’s konden mij niet echt vertellen wat nou het verschil was tussen Veterans Day en Memorial Day… Oh well…

In ieder geval, ik was die dag vrij! Ik was van plan om die dag aan mijn onderzoek te werken en dan ’s middags in het zonnetje te liggen, aangezien het zulk mooi weer was maar ik echt wel weer aan mijn onderzoek moest werken na twee leuke (maar onproductieve) dagen te hebben gehad. Ik stond vroeg op, maar kreeg toen een verleidelijk appje van Maurice, of ik mee wilde met zijn vader (die hem 4 weken lang bezoekt) en hem hiken op Mission Peak…. Mission Peak is de op één na hoogste berg in the Bay Area, een hiking trail die nog steeds op mijn bucket list stond.. Na 2 minuten te twijfelen, appte ik terug: HELL YES! Het was die dag echt ontzettend mooi weer, zo’n 26 graden met volop zon en tegen een hike kan ik moeilijk nee zeggen, vooral niet als die specifieke hiking trail nog steeds op mijn verlanglijstje staat! Ik kleedde me dus snel om en ging met de BART op weg naar Fremont, waar Maurice en zijn vader me zouden opwachten met de auto. Mission Peak is namelijk vlakbij Fremont, dus dat zou ideaal uitkomen. Helaas waren er werkzaamheden op het traject (waar ik pas halverwege achterkwam) dus ik moest uiteindelijk nog overstappen op een bus om in Fremont aan te komen. Gelukkig was dit allemaal wel goed geregeld, maar ik kwam wel een half uur later aan..

Maurice en zijn vader Hans stonden al op mij te wachten en samen reden we naar Mission Peak. Het was al behoorlijk laat (ongeveer 11 uur) en het was al behoorlijk warm aan het worden.. Het begin van de hiking trail was behoorlijk steil en na dertig minuutjes stonden we met z’n drietjes ergens uit te puffen in de schaduw. Vijf minuten en wat water verder, was ik alweer klaar om te gaan, maar Hans was bekaf. Hij is in eind zestig en dit was een behoorlijk heftige wandeling voor hem. We hebben dus een wat langere pauze van een half uur genomen en liepen toen verder. Tien minuten later gaf Hans aan dat dit echt niet te doen was voor hem en dat hij terug zou lopen, maar dat wij vooral verder moesten gaan. Ik was al best onder de indruk hoe ver hij was gekomen, dus ik begreep het helemaal. Ik wilde wel heel graag naar de top, dus ik was blij dat Maurice nog wel gewoon verder wilde lopen. We waren nog niet eens op de helft, maar Maurice en ik liepen stug door en hebben de hike in een nette tijd gelopen. Het laatste stuk was wel even heftig, want dit was ontzettend steil en qua timing niet echt ideaal. We liepen dat stuk op het heetste moment van de dag, maar het was het zeker waard! Dit uitzicht was (net als op Mount Diablo) prachtig en gaaf om te zien. Ook was er een paal op de top waar je een foto kon maken met deze “mijlpaal”. Uiteraard hebben Maurice en ik deze toeristische foto genomen, want ik bén en blijf nu eenmaal toerist hier. Ik ben blij dat we het gedaan hebben, want het is echt een toffe foto geworden! Na nog even rond te hebben gehangen en wat water te hebben gedronken, was het weer tijd om terug te gaan, want Hans zat immers op ons te wachten beneden. De wandeling weer naar beneden was best wel even pittig, want je vergeet bijna dat je weer naar beneden moet als je boven bent. Gelukkig ging het best snel en kwamen we rond half half weer terug beneden bij Hans. Hans was best moe en Maurice en ik waren behoorlijk hongerig en jullie raden vast wel waar we toen zijn wezen eten…. Inderdaad, the Cheesecake Factory! We gingen naar Palo Alto om daar bij the Cheesecake Factory te eten. Ik had er zelf nog niet gegeten voor lunch (oké 1 keer met Alison, maar toen ging ik alleen voor cheesecake) en ging dus voor een sandwich. We namen alledrie een sandwich, maar we waren niet erg onder de indruk.. Qua lunch hoef je dus in ieder geval niet naar the Cheesecake Factory te gaan.. Maurice en Hans namen nog een stuk cheesecake mee naar huis (iets met limoen), maar ik paste aangezien ik nog een tijdje in de trein terug naar huis moest. Het was inmiddels alweer 5 uur, dus na afgezet te worden op de trein was ik ongeveer rond 7 uur thuis.

#ManuInSF
Uitzicht vanaf de top van Mission Peak!
#ManuInSF
We made it!

Die week erna ging snel voorbij, want ik hoefde immers maar 4 dagen te werken. Ook deed ik een intensieve abs & core class op dinsdag waardoor ik een week niet meer rechtop kon lopen… Zelfs slapen deed pijn… 🙁 Die vrijdagavond heb ik dan ook heerlijk een rode fles wijn in m’n uppie leeggedronken terwijl ik buiten in de tuin zat genietend van de rust. De volgende dag zou namelijk het Franse meisje Amandine aankomen, zij zal in de kamer in de kelder slapen voor de komende twee maanden. Ook zou Madison (dochter van mijn gastgezin) komen voor een weekje, om bij de graduation te zijn van Sydney. Zij zou bij Sydney in één bed slapen of in de woonkamer, dus het zou een drukke bende zijn met 5 vrouwen en Frank en maar 1 badkamer (en 1 wc). Ik genoot dus nog lekker van de rust, want die zou snel voorbij zijn…. Ook nam ik een sixpack met corona’s mee voor Frank, want die zou die zondag jarig zijn en ik had anders echt geen idee wat ik hem kon geven. Hij was er blij mee, dus het was een goede zet!

#ManuInSF
Genieten van mijn laatste avondje rust…

Die zaterdag zou Madison rond half 12 aankomen op Oakland, en zij zou opgehaald worden door Sydney. Amandine zou rond half 2 aankomen op San Francisco, en zij zou worden opgehaald worden door Paula. Die dag heb ik voornamelijk in de zon gegeten en aan mijn onderzoek gewerkt en rond 5 uur was iedereen weer thuis. Ik ontmoette Amandine en we aten met z’n zessen in de achtertuin (iets wat nooit voorkomt). Paula had een heerlijke pasta pesto gemaakt met kip en met z’n zessen waren we aan het kletsen en voornamelijk Amandine was veel aan het woord over waar ze vandaan kwam en dergelijke. Amandine is erg lief en gezellig en is gek op gezelligheid en praat dan ook veel. Ze had wel een jetlag dus probeerde tot 9 uur op te blijven, zodat ze kon wennen aan de nieuwe tijdzone. Na het eten gingen de meiden (Sydney, Madison, Amandine en ik) even naar de boekenwinkel in Rockridge, om maar wat te doen te hebben. Madison en Sydney kochten daar een boek voor Frank, voor zijn verjaardag. Toen ik thuiskwam was ik behoorlijk moe na alle wijn en commotie, dus ik trok me terug op mijn kamer om even van mijn rust te genieten.

De volgende dag was het zondag. Het was Frank zijn verjaardag, maar we deden eigenlijk niet echt iets bijzonders die dag. Madison en Paula gingen samen een fietstochtje maken, Sydney en Frank waren uit huis en ik was weer aan het werk voor mijn onderzoek. Ik had met Amandine afgesproken om die middag even wat rond te lopen in Oakland (aangezien ze niet alleen wilde) en nodigde haar daarna uit voor de bbq die ik zou hebben bij Soraiya. Soraiya had me namelijk uitgenodigd voor haar huisgenootjes bbq (zij heeft een studio in de kelder van het huis en haar drie huisgenoten wonen in het huis boven) rond een uur of 2. Ik nam Amandine mee. We liepen eerst richting Lake Merrit, en ondertussen vertelde Amandine veel over haar huis in Frankrijk, haar vriendinnen en vriendje. Ik kon merken dat ze wat heimwee had, dus ik luisterde aandachtig. Ik werd op een gegeven moment wel wat moe, dus het was het ideale moment om naar de bbq te gaan! Het was in Rockridge (fancy buurt in Oakland) en gelukkig was er een Safeway (supermarkt) om de hoek zodat we daar wat drinken konden halen. Het is namelijk bij Amerikaanse feestjes de bedoeling (of in ieder geval beleefd) als je drank meeneemt. Het was super warm, zo’n 30 graden, dus ik stelde voor om een sixpack corona te halen. We kwamen bij de bbq rond een uur of 4 en het was al behoorlijk druk. Ik stelde Amandine voor aan Soraiya en ik ontmoette haar vrienden en huisgenoten. Het was een super gezellige middag/avond en onze sixpack was in no time op (en ik moet zeggen dat Amandine maar eentje heeft genomen, oepsie haha). We hebben gezellig gekletst, ik heb nieuwe mensen ontmoet en ik heb twee potjes beer pong gespeeld. Ik heb er helaas geen talent voor, maar het was wel leuk om te doen. Rond een uur of 7 gingen Amandine en ik weer naar huis, want Amadine was moe en voelde zich niet zo lekker en wilde op tijd naar bed in verband met haar eerste stagedag de volgende ochtend. Dat begreep ik en we zijn dan ook weer met een Lyft naar huis gegaan. Eenmaal thuis heb ik nog eventjes gekletst met de familie in de woonkamer en daarna heb ik Game of Thrones gekeken en ben ik naar bed gegaan. Het was een heerlijk weekend!

#ManuInSF
Amandine, Sydney en ik!
#ManuInSF
Playing beer pong!
#ManuInSF
Soraiya en ik op de bbq!

Die week erna was een interessante week! Zo ben ik naar de graduation van Sydney geweest, heb ik een wedstrijd van the Giants bijgewoond en had ik de graduation party van Sydney. Hoe dat was? Lees dat in mijn volgende update!

Wil je op de hoogte blijven van mijn avonturen? Volg me dan op Instagram of via mijn speciale hashtag #ManuInSF

Love,

Manuela

Germaine

Germaine

Ik houd van reizen, schrijven en fotograferen. II Digital Nomad II Virtual PR agent II Social Influencer II Specialized in influencer marketing II Loves to travel and meet new people ll For collaborations, send me an e-mail!

More Posts - Website

Follow Me:
TwitterFacebookLinkedIn

1 Comment Leave a comment

  1. Hedwich juni 18, 2016 Subscriber

    Wat zul jij strakke en gespierde benen hebben zeg! Na al dat klimmen en hiken en tot slot nog de buikspieren! Één voordeel: hiken kun je overal dusssss ideaal.
    Je geniet in ieder geval ten volle van dit prachtige avontuur en het is zo fijn dat we dit onder andere op deze manier kunnen mee beleven! Zoals Ingrid en ik altijd zeggen: enjoy and relax, relax and enjoy! Blijf dit vooral doen poppie!
    Dikke tút van de allerliefste X

Leave your comment