Mijn slechte medicatie ervaring

Ik heb er lang over nagedacht of ik dit wel of niet moest schrijven. Ik heb besloten het wel te doen omdat het soms toch wel goed is om ervaringen te delen. Als je net met medicatie start is het misschien beter om niet verder te lezen. Ik wil in ieder geval niemand aanmoedigen om dit te doen namelijk.

Een oude notitie in mijn iPhone, gemaakt op 13/11/14 vertelt mij: Zolpidem, nooit meer!

Iedereen weet wel dat ik vorig jaar deze maand (eind okt / eind nov) in het ziekenhuis heb doorgebracht. De opname was voor mij vreselijk, ondanks lieve ouders, verpleging en schatten van vrienden. Wekenlang niet tot amper slapen maakte het er niet makkelijker op, ik kon heel weinig hebben en het ging gewoon echt niet goed met mij. Na een week of 2 was ik er zo klaar mee dat ik slaapmedicatie vroeg.vIk had nog nooit van m’n leven een slaappil genomen, dus hoopte dat het zou werken. Dit was niet het geval helaas.. Ik kreeg meer.. Weer werkte het niet en ik kreeg nog meer.

Een inslaper, een doorslaper, weer een inslaper voor als ik wakker werd om te plassen enzovoort. Alle pammetjes heb ik geloof ik wel gehad. Oxazepam, lorazepam, themazepam, diazepam, zijn er nog meer? Ook kreeg ik nog iets.. Een pilletje genaamd Zolpidem. Als je dit googelt krijg je de meeste horrorverhalen te lezen. Nou.. Dit alles werkte niet, ik werd wel wat slaperig, maar slapen ho maar.

De avond van 11 november ging ik douchen en ik kreeg een paniekaanval onder de douche. Een soort psychose want ik werd overgenomen of zo. Heel apart en heel erg eng. De ene minuut was ik Marlot en de andere minuut een ander persoon die Marlot dood wilde hebben. Dit was eng, zooo eng. Dit heb ik in eerste instantie niet vertelt aan de verpleging. Ook kreeg ik, omdat de paniekaanvallen niet minder werden, 2 kalmeringspillen, genaamd anti quatiapine (anti-psychotica). Heel apart spul.

Die betreffende nacht.. de nacht van 11 op 12 november was een vreselijke nacht. Continu paniekaanvallen en hartkloppingen, maar op het ECG filmpje bleek niets te zien. Iedere keer leek het alsof iets bezit van mij nam. Ik dagdroomde dat er complottheorieën door de verpleging gemaakt werden over mij. Ik verdacht mijn vader van alles en ik had allerlei hallucinaties. Vreselijk.. Dit was helaas niet alles, ik werd suïcidaal. Nog nooit in m’n leven ben ik dit geweest en nadat al die troep van de medicatie uit m’n lichaam was ook niet meer, maar het was zo erg dat de ene kant van mij mijn andere kant wilde vermoorden.

Uit voorzorg, op de momenten dat ik Marlot was, gaf ik mijn vader mijn scheermesje en schillermesje mee. Ik durfte het niet bij me te hebben die nacht. Ik vroeg aan de verpleging of de deur open mocht blijven (ik had ’s nachts meestal een eigen kamer, omdat slapen dus een issue was), oh ik was zo bang. Bang voor die nacht dat ik mezelf iets aan zou doen, bang dat ik niet wakker zou worden door alle hartkloppingen, bang om weer een paniekaanval te krijgen, gewoon bang. De nacht was vreselijk, hele nare dromen zoals willen schreeuwen maar geen stem hebben. Niet kunnen wakker worden, allerlei waanbeelden, etc.

Gelukkig werd ik wakker.. De dag van de 12e was ook vreselijk. Ik herinner mij dat ik alleen maar in de stoel kon zitten en als een zombie voor me uit kon staren. Excuses voor de arme vrouw tegenover mij die zeker gedacht moet hebben dat ik gek was. Het hele eten interesseerde me niet meer, ik wilde gewoon weer mezelf zijn. Die dag heb ik alle bezoek weggestuurd, zelfs m’n eigen oom. Ik kon niemand hebben, behalve m’n vader. M’n moeder hebben we toen maar niets vertelt, ze heeft me gelukkig nooit gezien die dag. Dit zou niet goed geweest zijn..

De nacht van de 12 op de 13e kwam er aan en oh wat was ik bang. Gelukkig had ik al wel vermoedens dat mijn gemoedstoestand veroorzaakt werd door de medicatie, dus ik weigerde iets nieuws te nemen. Een hele goede en lieve vriendin kwam langs die nacht net voordat ik ging slapen. Ik kon het niet aan dus stuurde haar weg, maar waardeerde het zeer. Het was lief dat ze me nog even gerust wilde stellen voor de nacht. Geslapen heb ik amper, ik durfde niet. De volgende dag was het allemaal beter.. De medicatie zou uitgewerkt zijn en was uit m’n lichaam. Ik werd mezelf weer, eindelijk..

Achteraf had ik beter op moeten letten wat ik kreeg en niet constant om slaapmedicatie moeten vragen. De combinaties heb ik gegoogeld en gaan absoluut niet samen. Ook had ik op mijn dosis moeten letten, ik woog amper de helft van een normaal persoon, dus de dosis zou ook de helft moeten zijn. Hartkloppingen en alle andere enge bijwerkingen hadden mijn dood moeten worden die nacht. Gelukkig heb ik destijds een rij engeltjes op m’n schouder gehad. Ik ben blij dat ik leef. Misschien delete ik dit later, maar ik moest dit van me afschrijven.

//Dit verhaal is gebaseerd op de persoonlijke ervaring van Marlot//

Germaine

Germaine

Ik houd van reizen, schrijven en fotograferen. II Digital Nomad II Virtual PR agent II Social Influencer II Specialized in influencer marketing II Loves to travel and meet new people ll For collaborations, send me an e-mail!

More Posts - Website

Follow Me:
TwitterFacebookLinkedIn

Leave your comment